کوچه انتظار

وبلاگ جدید

koocheyeentezar — Thu, 16 Oct 2008 15:57:18 GMT

دوستان عزیز برای مشاهده وبلاگ داستان کوتاه من و مطالب ادبی به وبلاگ زیر مراجعه کنید:

www.koocheye-entezar.blogspot.com

دو قدم مانده به خاک

koocheyeentezar — Fri, 03 Oct 2008 11:52:18 GMT

دوقدم مانده به خاک

نوشته ی:سیامک شالچی

زمانی که چهره اش را در آینه دید، آشکارا شوکه شد، چهره اش درست مثل گچ دیوار سفید شده بود. نای حرف زدن و قدم زدن و انجام کارهای روز- مره را نداشت. به شدت کسل بود، دلش می خواست روزها چشم بر هم بگذارد و به هیچ چیز و هیچ کس فکر نکند.

به چهره رنگ پریده اش در آینه خیره شد، تک تک خطوط نقش شده بر صورتش ردپای زخمی از دوران گذشته را نشان می داد. با دست لرزانش آرام آرام بر هرکدام از آن ها دستی کشید و بعد موهای یک دست سفیدش را نوازش کرد.

به پاکی و صداقت آینه رشک برد،در دلش گفت:«ای کاش، من هم به صداقت آینه بودم، دروغ در ذاتش نیست، کاش مثل او بودم»

لبخندی مغموم بر لبش نشست. احساس کرد که آینه او را با خود به دوران گذشته برده است. به یادش آمد دورانی را که کارش فقط باد خوردن و آب خنک نوشیدن بود. هرچه کار و زحمت و مسئولیت بود بر دوش نحیف پدرو مادرش سنگینی می کرد. اصلن معنای درست زنده گی را نمی فهمید و فقط معنی خوشی و راحتی را از آن دریافته بود.

آن زمان قادر به درک جمله ی معروف پدرش نبود که گاه و بیگاه می گفت:«من زحمت می کشم که شما راحت و آرام باشید، مثل یک شیر پشت شما ایستاده ام.»

به این حرف سرسری می نگریست، حال آن که در همین جمله، دنیایی وجود داشت که هر کسی قادر به درک آن نبود.

خوش حال می شد وقتی که پدر با لبخند مهربان اش این جمله را بر زبان می آورد. همین که حس می کرد یک ستون قوی پشت او ایستاده، دلش را قرص می کرد و باعث می شد که روز به روز در دنیای پوشالی خودش غرق شود.

روزها از پی هم گذشتند، اما دو صد افسوس که زنده گی آن روی سکه را نشان داد. یاد واره ای که آینه بر ذهن او ساخته بود، تنها به روزگار عیش و خوشی ختم نمی شد، رسید دورانی که می بایست تنهایی را تنها تجربه می کرد. از پدر و مادر جز یاد چیزی باقی نمانده بود.

بارها وبارها زمین خورده بود و هربار با تحمل زحمت فراوان بر جای ایستاد. همه این ها نماینده ی آن خطوط منقوش بر چهره لطیفش بود.

از پس پرده تاریک شب و حریر نازک روز روشن، یکی یکی روزگار تلخ و شیرین را که گذرانده بود آینه به او یاد آور شد.

با دیدن روزگار پرمهری که در اوج تنهایی نصیبش شده بود، روزی که جای خالی زنده گی اش با حضور دل گرم کننده ی همسر پر شده بود، فهمید که دوران سختی تمام شده و حالا می تواند به معنای واقعی زنده گی را درک کند.

اما آیا او می خواست که آینه ی تمام نمای «پدر» باشد؟

بی شک نه، او به بچه هایش یاد خواهد داد که همه چیز را در زنده گی تجربه کنند. یاد بگیرند همراه زمان باشند و با زمان جلو بروند.

در کشاکش افکارش بود که ناگهان همسرش پا به خلوت تنهایی اش گذاشت، او را نهیب زد و گفت:

«پاشو آقا،حواست کجاست؟ به آینه زل زدی که چه؟ کلی کار داریم، باید بریم بانک، بعدش شهریه ی مدرسه بچه ها، اوف، اگه وقت کنیم باید بریم خرید، بعدش............»

صدایش در شلوغ بازار افکار مرد گم شد.

سیامک شالچی - مجله اپیزود ، شماره دوازده

سی ام شهریور ماه 1387 خورشیدی

دفتر خاطرات

koocheyeentezar — Fri, 12 Sep 2008 10:09:18 GMT

اپیزود اول - صبح یک روز مطبوع بهاری:

پسر جوان عاشق و سرمست از کار شیدای دنیا، آهسته و موقر در عمق جنگل زیبای افکارش قدم می زد. همه چیز برایش سبز، افکار و خیالاتش همه نشات گرفته از حس پاک زیبا اندیشی بود.

درست مثل این که در زیباترین مکان بهشت راه می رفت. آن قدر جنگل افکارش دلنشین و بهاری بود که خیال بیرون آمدن از آن را نداشت. لبخند دلچسب و نمکینی که بر لبان خوش نقش اش نشسته بود را کمی به چپ و راست صورتش حواله داد تا چاله ی عارض شده بر دو طرف صورتش عمیق شود. آن گاه سبز تر از همیشه فریاد برآورد:

«خدایا متشکرم،همه چیز همان طور شد که می خواستم»

اپیزود دوم - ظهر یک روز گرم تابستانی:

گرمای طاقت فرسای جنگل افکارش توان قدم زدن و رسیدن به آن چه که نام اش خواسته است را از او سلب کرده بود. به زحمت سایه ای پیدا کرد تا خودش را از شرآفتاب مصون نگه دارد. پسر جوان ملول بود.

از این که در برابر مشکلات سر تعظیم فرود آورده بود رنج می کشید. او یارای پرسه زدن در بوته های انبوه جنگل و چیدن میوه ی خواسته از لابه لای شاخ و برگ سر به فلک کشیده جنگل را نداشت.

اپیزود سوم - عصر یک روز خنک پاییزی:

اکنون زمان آن رسیده بود که نظاره گر برگ ریزان جنگل افکارش باشد. پسر جوان دیگر طاقت جست و خیز نداشت، دیگر شادابی گذشته را نداشت. انگار با ریختن هر برگی از درخت خواسته، ذره ذره بدنش هم نابود می شد. او با خود فکر کرد شاید در آن ظهر گرم تابستانی یا شاید هم در آن صبح مطبوع بهاری قدر آن همه نعمت را نداشته یا دست کم گوشه ای از سفره ی بلند زندگی اش دستخوش گناه و ناسپاسی شده که اکنون باید خشک شدن فکر و ذهنش و تکیده شدن درخت هایی که روزی سر به کجاها می کشیدند را از نظر بگذراند.

افسرده گی بر او چیره شده بود. زانوانش را در آغوش کشید سر به آسمان بلند کرد و در دل برای رهایی ابدی اش دعا کرد در حالی که چشمانش بسته بود و برگهای زرد و خشک بر صورتش شلاق می زدند.

اپیزود چهارم - شامگاه یک روز بسیار سرد زمستانی:

او همان طور مغموم نشسته و از جایش تکان نخورده بود. تمام اطرافش سفید بود، همه چیز بوی نیستی و فنا می داد، با خودش می گفت:

«آیا دوباره شاهد یک روز بهاری خواهم بود؟ممکن است همه چیز به حال سابق باز گردد؟خدایا چه شد که به این جا رسیدم؟»

اما ته قلبش اعتقادی به بازگشت نداشت. می دانست که با مرگ افکارش خودش هم می میرد، چرا که انسان با خاطرات گذشته و افکار امید بخش آینده زنده است. دوباره چشمانش را بست. لحظه ای زنده گی چهار فصل اش را از نظر گذراند آن گاه برای همیشه آرزوی آرامش کرد. تا این که برف سفید تمام قامت او را پوشاند و جنگل افکارش برای همیشه خاطره شد.

به راستی که بزرگ ترین اشتباه پسر جوان در آن ظهر گرم تابستانی بر جنگل افکار و خیالاتش سایه سیاه افکنده بود. آن روز و آن ساعت لحظه ای بود که باید در برابر گرمای جان کاه مشکلات قد علم می کرد نه این که سر تعظیم فرود آورد. مگر این نیست که می گویند زنده گی پر از فراز و نشیب است پس فقط اندکی صبر و مقاومت کافی بود تا برای همیشه آن جنگل بهشتی که خداوند به او عنایت کرده بود را در ذهن پاک اش همان گونه بهاری حفظ کند تا هرگز شاهد پاییز و زمستان نباشد.*

روزگارتان شیرین شادیتان افزون

سیامک

-----------------------------------------------------------------------------------

*این داستان در شماره نه مجله اپیزود به چاپ رسیده است.

اپیزود

koocheyeentezar — Fri, 29 Aug 2008 20:24:18 GMT

نهمین شماره هفته نامه اپیزود با گزارش حرفه ای و واقعی از کنسرت گوگوش و مهرداد در نوکیا تیاتر و با مطلب زیبایی تحت عنوان خلیج فارس یعنی وطن؟؟؟کدام وطن؟؟؟؟؟ منتشر شد.

همراه با مطالب جذاب و خواندنی

www.episodemagazine.com

روزگارتان شیرین شادیتان افزون

سیامک

آنچه که بر سیامک گذشت.......

koocheyeentezar — Wed, 06 Aug 2008 07:43:18 GMT

آنچه که گذشت.....

ساعت ۱.۱۵ روز جمعه ۱۱ مرداد ماه،همراه دو یار دیرینه از پلکان هواپیما بالا رفتم تا راهی دیاری شوم که نامش مشهد مقدس است.خدا میداند که اردیبهشت ۸۷،دقیقا اولین روز آن چه بر سرم آمد،چها که کشیدم،شبها با بغض خوابیدم،در رویایم کابوس مرگ می دیدم و با گریه از خواب بر می خاستم.........

گذشت اون فصل و ماهم

گذشتیم با دل سرد

مثل غبار اندوه،سوار باد ولگرد

از این گودال به اون گود

از این چاله به اون چاه

سفر کردیم رسیدیم به آخرین بزنگاه

لحظه ای که آرامش را با نشستن بر صندلی هواپیما لمس کردم،تمام خاطرات چند ماه گذشته به یک باره مثل پرده سینما از جلوی چشمانم رژه رفت.سرم را به عقب تکیه دادم و زیر لب زمزمه کردم

زخمی تر از همیشه از دردل سپردن سرخورده بودم از عشق در انتظار مردن

با قامتی شکسته از کوله بار غربت در جست و جوی مرهم راهی شدم زیارت

رفتم برای گریه رفتم برای فریاد مرهم مراد من بود کعبه تو رو به من داد

ساعت ۱۱ شب روز سه شنبه ۱۲ مرداد،جلوی ضریح حرم ایستادم،عجیب بود که آتشفشان عقده هایم تمامی نداشت ولی بازهم احساس شکست کردم

دیگه یادی ندارم از اون جیک جیک مستون

بهار مرد و زمین رفت به رویت زمستون

گردش روزها و شب ها،چرخش بی وقفه ساعت و گذر ۶۰ ثانیه ها،لحظه به لحظه از عمر آدمی می کاهد و من نیز بی نصیب نیستم.چرا باید اظهار شادمانی کنم در حالیکه در دلم خون گریه میکنم

**((انسان درست بسان یک زندانی در این دنیای نیم وجب،یک وجب خاک است.زندانیی که همیشه منتظر روز قضاوتش است))**

ساعت ۱۰ روز سه شنبه ۱۵ مرداد ماه،سالن فرودگاه مشهد.انگار اینجا هم باید در گیر همه چیز و همه کس شد.صدای خانمی جوان از بلندگوی اطلاعات پرواز:

مسافرین محترم پرواز شماره ۹۰۴ به مقصد رشت،با تاخیر ۵ ساعت در ساعت ۱۴.۱۰ انجام می پذیرد

**((گر صبر کنی زغوره حلوا سازی...........سالیان سال صبر کردیم اما غوره حلوا نشد،درست مثل زمانی که برای سرگرم کردن بچه ها میگفتند قصه ما به سر رسید کلاغه به خونه ش نرسید....خنده های بی خبری))**

ساعت ۴.۳۰ همان روز فرودگاه رشت.خسته و عصبی با سردرد وحشتناک در هوای گرم و شرجی شهر،به خانه رسیدم.از پله ها بالا رفتم در حالیکه به سختی چمدان سنگین و پر شده از سوغاتی ها را می کشیدم.به طبقه سوم رسیدم و وارد خانه شدم.ناگهان نظاره گر صورت ورم کرده پدر شدم که گویا شب قبل حالش بهم خورده و لحظه ای از هوش رفته بود.

مستاصل نشستم،خنده ای عصبی،سپس گفتم:

عجب سرنوشتی داری سیامک...................

روزگارتان شیرین،شادیتان افزون

سیامک

علی ای همای رحمت......

koocheyeentezar — Tue, 15 Jul 2008 20:43:18 GMT

به نام خداوند رحمتگر مهر گستر

(علی علیه اسلام است مظهر عجایب،می یابی او را یار و یاور خودت در همه گرفتاریها،مرا به سوی خداوند حاجتی است و به اوست تکیه گاه و اعتمادم)

سرورم،بی هیچ شک تو اقیانوسی بی کران هستی و من قطره ای ناچیز.قلم به دست گرفتن و در وصفت نوشتن کاری ست بس گستاخانه،چرا که هیچ بشری نمی تواند ذره ای از این اقیانوس بی کران را درک کند.به راستی که چه نیکو در وصفت سروده اند:

نه خدا توانمش خواند،نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را

سرورم،از همان زمانی که پرده کعبه کنار رفت و مادر بزرگوارت تو را در آن وادی مقدس به دنیا آورد،جهان انگشت به دهان ماند که این چگونه فرزندی خواهد بود،به راستی که چه نیکو تو را نام نهادند:

علی مولود کعبه

سرورم،رشادت های عجیبت،فداکاری ها و از جان گذشتن های فراوانت،مهربانی و عطوفت پدرانه ات را هر کس که بداند و بفهمد و اگر قادر به درک این همه خصایل نیکت باشد،اشک در چشمانش حلقه می زند.خداوند منان چه نیکو در وصفت گفته:

انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاة و یوتون الزکوة و هم راکعون

سرورم،بارها و بارها در خودم فرو رفتم و از تکرار ملال آور زندگی نالیده ام،تو را از اعماق وجودم صدا زدم و از تو مدد خواستم و تو چه بی ریا به کمکم شتافتی و پیکر ضعیف و رنجورم را در آغوش گرم و پرمهرت گرفتی.من فارغ از درد و رنج ظالمانه دنیا برایت زمزمه کردم:

من علی علی گویم

با صوت جلیل گویم

ای شاه ولایت

جانم به فدایت

سرورم،می دانی که نهایت آرزویم دیدار توست،می دانی که چه بی صبرانه در پی ات هستم،می دانی که چه آرزوهایی در دل کوچکم دارم................

چه زنم،چو نای هر دم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

ای علی،من در این کوچه انتظار،منتظر قدوم پر برکتت هستم.از تو می خواهم مرا در این شب عزیز از مهرت بی نصیب نکنی.

امروز روز میلاد توست،۱۳ رجب و من،سیامک،بنده حقیر پروردگار ساده و خالصانه از این کوچه فریاد شوق سر میدهم:

سرورم،تولدت مبارک،دوستت دارم.

سیامک

مجله هفتگی اپیزود

koocheyeentezar — Sat, 05 Jul 2008 10:39:18 GMT

اولین شماره هفته نامه اپیزود به سردبیری سرکار خانم آنسه امیری بر روی اینترنت منتشر شد.این مجله یک هفته نامه فرهنگی،هنری و اجتماعی است که هر شنبه منتشر میشود.

سر دبیر:آنسه امیری

گروه نویسندگان:آنسه امیری،فرید ستوده،دکتر رها ماندگار،رزا صاد،محمود بی تا،سیامک شالچی،کامیار فرمندیان

دوستان عزیز برای خواندن اولین شماره این مجله به آدرس زیر مراجعه نمایید.

www.episodemagazine.com

روزگارتان شیرین،شادیتان افزون

سیامک

تنها با خاطره

koocheyeentezar — Sat, 28 Jun 2008 10:37:14 GMT

از خواب بیدار میشود.هوا گرگ و میش است.با چشمان نیمه باز به ساعت نگاه می کند.همه چیز بهم ریخته است.تا ساعت هفت و نیم دو ساعت مانده است.

دو مرتبه دراز می کشد.تمام استخوانهای بدنش تیر می کشد.سعی میکند بخوابد اما آرامش ندارد.به هر پهلویی که می خوابد درد امانش نمی دهد.همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاد.مثل صاعقه مثل باد.شادیهای کوچک زندگیش،دخترش،پسرش،همسرش تمام زندگیش از جلوی چشمش رژه می روند.

فقر و نکبت و بیماری.کار طاقت فرسا و زندگی بخو ر و نمیر.گریه و التماس.بگیر وببند و شکنجه و یک زندگی با خاطره های تلخ و عذاب آور.هواپیماهای مافوق سرعت و صوت.بمب افکن ها و موشک های دور برد و صدای مهیب ویرانی و فروریختن و شکستن غرور و آنچه که نامش زندگی ست.

وقتی

خورشید غروب می کند

آسمان من

بی ستاره است

گفتم:

شب را چگونه سر کنیم

که ماه

مهمان

سفره بی نان ما باشد

گفت:

ماه را پای گریز نیست

وقتیکه

ستاره ها را به مسلخ می برند.

روزگارتان شیرین،شادیتان افزون

سیامک

صبح بخیر پروانه قشنگ

koocheyeentezar — Tue, 24 Jun 2008 06:34:18 GMT

صبح شنبه:

حنا از خواب بیدار می شود.گوشه ی اتاق،نزدیک سقف،عنکبوتی را میبیند که دارد تار می تند.حنا بی اعتنا به تار عنکبوت به کارهای روزانه اش می پردازد.

صبح یکشنبه:

حنا توی اتاق وزوز مگس را میشنود.مگس توی اناق از یک طرف به طرف دیگر میرود و گاهی روی شیشه پنجره می نشیند.حنا تلاش میکند مگس را از اتاق خارج کند.موفق نمی شود و مگس در دام عنکبوت می افتد.

صبح دوشنبه:

حنا میبیند یک زنبور هم توی دام گرفتار شده.هنوز راجع به دام،مگس و زنبور به پدر و مادرش چیزی نگفته است.همه ی فکرش متوجه دام میشود.

صبح سه شنبه:

حنا عنکبوت را میبیند که دارد دامش را بزرگتر میکند،با صدای بلند میگوید:((هی،آقای عنکبوت،من اجازه نمی دم که تمام فضای اتاقمو با دامتون پر کنین))

عنکبوت جواب می دهد:((من با شما کاری ندارم خانم حنا،ما باید حشرات موذی را شکار کنیم.

حنا جواب نمی دهد و به فکر فرو می رود.

صبح چهارشنبه:

حنا پروانه زیبایی را میبیند که توی دام عنکبوت گرفتار شده،حنا با خودش میگوید:((پروانه که حشره موذی نیست))

صبح پنجشنبه:

عنکبوت مشغول خوردن،مگس،زنبور و پروانه است.حنا با عصبانیت میگوید:

-آقای عنکبوت شما همین الان باید پروانه رو آزاد کنید.

عنکبوت با خنده جواب داد:

-من که نمی خواستم پروانه گرفتار بشه،خودش به دام من افتاد.

پروانه از درون دام به عنکبوت میگوید:

-من میخواستم با بالهایم دامتو خراب کنم.اما تار شما به بالم چسبید و گرفتار شدم.

حنا به پروانه میگوید:

-تو نباید تنها این کارو میکردی.الان من همه شما رو نجات میدم.

حنا میرود با پدر و مادرش که که جاروی بلندی در دست دارند بر میگردد.از عنکبوت خبری نیست.اما زنبور و مگس و پروانه در دام اسیرند.

تارهای عنکبوت با جارو گرفته میشود.مگس و زنبور خشک شده بودند.اما پروانه بالهایش تکان میخورد.حنا به طرف پروانه میرود.او را در کف دستش میگذارد،به طرف پنجره میرود و رهایش میکند.

صبح جمعه:

حنا از خواب بیدار میشود.اتاقش تمیز است.از عنکبوت و تارش خبری نیست.اما از ورای نور خورشید پروانه را مبیبند که پشت پنجره اتاقش نشسته است.

حنا لبخندی زد و گفت:

-صبح بخیر پروانه قشنگ.

روزگارتان شیرین،شادیتان افزون

سیامک

گوگوش عزیز میلادت مبارک

koocheyeentezar — Sun, 04 May 2008 19:22:18 GMT

گوگوش عزيزم و مهربانم،امروز ۱۵ ارديبهشت،سالروز ميلاد بهاره توست. گوگوش عزيزم صميمانه اين روز خجسته را به تو تبريك ميگويم و بي صبرانه مشتاق ديدارت هستم.

طبق روال هميشه آنسه عزيزمان،يار و ياور هميشگي،ضيافت زيبايي در سايت زيباي حرف به مناسبت ميلاد بهاره گوگوش ترتيب داده اند.من نيز به سهم خودم مقاله اي را در اين سايت پيشكش گوگوش كرده ام:

تنها اسطوره در تاريخ موسيقي ايران،كه با شنيدن نامش بي اختيار زيباترين واژه ها را در وصف او ميگوييم،اكنون در گذر از كوچه پرپيچ و خم زندگي بار ديگر حضور سبز خود را در جشن تولد بهاره اش اعلام داشته تا به همگان ثابت كند،اين اسطوره كه نام زيبايش گوگوش هميشه جاودانه است تا به ابد جاودان خواهد ماند.

عاشقان همراه و يكدل،اينچنين صميمانه ترين شادباش خود را پيشكش شاه ماهي هنر ايران مي كنند و يكصدا فرياد خواهند زد:گوگوش هميشه عاشق تولدت مبارك،دوستت داريم.

سيامك-رشت-گروه گوگوش آرت

دوستان عزيز كه تمايل دارند مقالات و آرت ورك هاي دوستان عاشق گروه گوگوش آرت را دز سايت حرف مشاهده كنند،مي توانند به اين سايت زيبا مراجعه كنند.

با سپاس بي كران از همه عاشقان گروه گوگوش آرت و به خصوص آنسه مهربان.

روزگارتان شيرين،شاديتان افزون

سيامك

www.harf1974.com